सेतो फलामे चरा र छोराको निर्दोष आँखा
आर आर हरिकृष्ण जोशी नीलो आकाशको छाती चिर्दै सुस्तरी अघि बढिरहेको त्यो सेतो फलामे चरालाई देखाउँदै जब छोराले आफ्नो अबोध स्वरमा सोध्यो बाबा त्यो प्लेनमा बस्ने , उड्नेहरू त सबै धनी होलान् है < उसको यो निर्दोष प्रश्नले मेरा ओठहरू अचानक निशब्द भए र मनको कुनै कुनामा एउटा गहिरो भावुकता पग्लिएर आयो । क्षितिजमा बिलाउन लागेको त्यो जहाज जस्तै मेरो मन पनि कता कता हराउन पुग्यो । उसका ती कलिला आँखामा आकाश छुने रहर त थियो तर भुइँको कठोर यथार्थ र जीवनका बाटाहरू बुझ्न अझै धेरै बाँकी छ । मैले उसलाई आफ्नो नजिकै तानेर टाउको सुमसुमाय र आकाशतिरै हेर्दै अत्यन्तै मधुर स्वरमा भने होइन बाबु , त्यो बादलमाथि उड्ने सबै मानिस धनी हुँदैनन् । मेरो कुरा सुनेर उसले अचम्म मान्दै आफ्ना ठूला ठूला आँखा मतिर फर्कायो । सायद उसको बालमस्तिष्कले सोच्दै थियो कि त्यति भव्य र सुन्दर साधनमा यात्रा गर्नेहरू कसरी गरिब हुन सक्छन् र < मैले उसको साना हातहरूलाई आफ्ना हत्केलामा बेर्दै अगाडि थपे बाबु , त्यो जहाजभित्र बस्ने कतिपय मानिसहरू त आफ्नो गाउँघर , बिरामी बुढा बाबु आमा र तिमीजस्तै मुटुका टुक्रा जस्ता छ...
